O mnie

Moje zdjęcie

Kilka lat temu z serca Małopolski przeprowadziłam się na wieś. Teraz to moje spokojne podkrakowskie gniazdo :)
Dzieci odchowałam, mogę się zająć tym co lubię: druty, szydełko, a dzięki ludziom których spotkałam poznaję inne techniki rękodzieła.
Moje wielkie marzenie?  Umieć malować... niespełnione niestety ;)

Kontakt ze mną: efkaraj@interia.eu

Witam wszystkich, którzy są ze mną, wszystkich którzy po cichutku zaglądają i wszystkich, którzy przyjdą tylko raz i nigdy nie wrócą. Cieszę się, że jesteście :)

Obserwują:

sobota, 25 stycznia 2014

Na przekór zimie "Ukryci w Paryżu"

Na początku witam serdecznie nową obserwatorkę Martę :) Cieszę się, że dołączyłaś do moich obserwatorów.

Wczoraj w wietrzny, mroźny wieczór wstąpiłam do księgarni. Znalazłam się tam zupełnie nieplanowanie, a co za tym idzie, lista polecanych pozycji, jakie mam zamiar przeczytać została w domu. Przeglądałam więc regały, co w oko wpadnie. I wpadło. Spontanicznie po oczach uderzyły mnie pelargonie wiszące w balkonowej skrzynce.  Pelargonie śmiejące się do słońca. Gorący klimat okładki nie dał mi spokoju do końca pobytu w księgarni.
Nie chciałam żadnych romansów, ani kryminału. Z opisu wynikało, że nie jest to żaden z tych gatunków.
Usiadłam w miękkiej kanapie i zaczęłam czytać...
Do domu wróciłam z nią:



Jest to opowieść o kobiecie, która została sama z dziećmi w obcym państwie, bez zawodu, bez przyjaciół i bez dochodu. Do tej pory była matką i żoną. Teraz musi być menadżerem swojego życia. Musi się nauczyć wszystkiego od podstaw. Musi utrzymać dzieci i zrobić wszystko, żeby nie stracić domu...

Pelargonie w środku zimy chyba okażą się dobrym wyborem.

12 komentarzy:

  1. Na bank też bym zwróciła uwagę na tą kwiecistą okładkę.
    Nie spotkałam się jeszcze ani z książką ani z autorką.
    Życzę przyjemnej lektury Efciu.
    Pochwalisz się kiedyś swoim agatowym zegarkiem?
    :)))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Martusiu, jeśli tylko Cie zainteresuję tematem, mogę pochwalić się moimi zegarami.
      Tylko światło muszę mieć lepsze niż dziś :)

      Usuń
    2. Jestem ich bardzo ciekawa! :)))
      Światło to także mój nieustający problem.
      Efciu zrobiłam wstępny test świecy: http://alternative-diy.blogspot.com/2014/01/dwudniowy-test-swiecy-decoupage.html
      Działa! :)

      Usuń
    3. Efciu ja nie zauważyłam że zostałam przywitana! :)))
      Ale fajnie. :* !

      Usuń
  2. Ja też bym zwróciła uwagę na taką okładkę,ciekawa jestem całej treści książki bo zapowiada się bardzo ciekawie i tak życiowo.Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj Danusiu,
      już skończyłam książkę :) Jest z tych, które musiałam "łyknąć" od początku do końca, bez przerw. Żałuję, że to już koniec. Polecam zdecydowanie.
      Oprócz samej powieści, autorka dopisała rozdział, który zawiera przepisy potraw, które gotuje główna bohaterka. Francuskie dania, których próżno szukać we francuskich restauracjach, a na co dzień pojawiają się na stołach francuzów. Takie domowe francuskie dania jednogarnkowe :)

      Usuń
  3. Włażę tu i włażę, czekam na jakieś njusy, a Ty Kochana się obijasz! :))))))

    OdpowiedzUsuń
  4. Ciekawa jestem jak przeżyłaś książkę, ciężki temat, ale jak prawdziwy! Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aniu, książka jest napisana bardzo lekkim stylem. Czytałam ją jednym tchem. Główna bohaterka Anie, postanowiła wynająć pokoje w swoim 200-letnim domu we Francji. Sama Anie, jest amerykanką, dlatego ogłoszenie dała w gazetach w USA. Po pewnym czasie zgłosiła się do niej w sprawie pokoju była modelka z dwójką dzieci, która uciekła od męża i dwudziestopięcioletnia anorektyczka. Historia krąży wokół tych trzech kobiet. Gdy skończyłam, żałowałam że tak szybko.
      Troszkę płytko i zbyt optymistycznie pokazany jest wątek o anoreksji, ale nie można wymagać od powieści obyczajowej, aby wgłębiała się w psychologię.

      Usuń
  5. Lubię takie życiowe tematy bo, mimo że są trudne, to dają człowiekowi możliwość spojrzenia z dystansu na własne życie. A jeżeli w dodatku można odbyć podróż kulinarną to czegóż więcej chcieć :-) Chętnie też łyknęłabym tę książkę. Ewa u Ciebie też zmiany, zaglądam tu i tam i widzę, że jestem na 9 miejscu pod względem ilości komentarzy. Stanowczo za mało tu zaglądam i komentuję, ale obiecuję będę dzielnie walczyć o pierwsze miejsce :-) Czy ta jaszczurka na górze jest Twoja?
    http://sploooty.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  6. Hej Kasiu :)
    Ponieważ zmieniłaś nazwę swojego bloga, to licznik niestety zaczął tykać od początku. Twoje Jesienne sploty nie są kompatybilne z obecnym blogiem. Wchodziłam w "Jesienne" i pokazywał mi się komunikat, że strona nie istnieje. Tak więc masz troszkę do nadrobienia, hehehe.
    Jaszczurka zwinka moja własna, a właściwie to zawsze twierdziła, że to ja jestem ich osobista istota, bo one tam były od dawna, a ja weszłam w ich siedlisko. Jest ich całe mnóstwo, są piękne w barwach godowych, mają delikatną skórę i cieplutkie łapki, nasze polskie zwinki :) Ale bardzo się boją i w razie zagrożenia zrzucają ogonki :(

    OdpowiedzUsuń

Bardzo dziękuję za każdy wpisany komentarz :) Są dla mnie bardzo ważne. Dzięki nim wiem, że to co robię, ma jakiś sens.